Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9].

Henry obudził się dopiero z dotarciem pociągu na miejsce, a Forie dopiero wtedy zaczęła zastanawiać się, co będzie z jej bratem.
Henry nie miał jeszcze jedenastu lat.
Dziewczyna miała nadzieję, że uda jej się coś wymyślić.
Wysiedli i weszli do powozu za grupką uczniów.
Wszyscy oprócz Forie i jej brata byli ubrani w czarne szaty.
Niektórzy dziwnie na nich patrzyli.
Forie postanowiła nie zwracać na to uwagi, wejść spokojnie do zamku i wyjaśnić zaistniałą sytuację dyrektorowi, bądź dyrektorce.
Po dwóch minutach jazdy wysiedli z powozu i pewnym krokiem ruszyli ku drzwiom potężnego zamku.
Był on większy i piękniejszy, niż Forie go sobie wyobrażała. Henry’emu też się podobał. Chłopiec przypatrywał się każdej wieży ogromnego zamku.
Nyks szła za nimi dumnie unosząc głowę do góry i patrząc na każdą napotkaną osobę swoimi zielonymi, kocimi oczkami.
Forie weszła do zamku, przyglądając się dokładnie wystrojowi wnętrza.
Złapała Henry’ego za rękę i poprowadziła do czarownicy w fioletowej szacie.
- Przepraszam panią – zaczęła. – Gdzie mogę znaleźć dyrektora tej szkoły?
Kobieta popatrzyła na nią z zaciekawieniem, po czym powiedziała:
- Ty to pewnie panna Noece. – Forie spojrzała pytającym wzrokiem na czarownicę.
- Uprzedzono mnie o pani przybyciu do Hogwartu kilka dni temu. Proszę iść za mną. – dodała.
Forie poszła za nią.
Gabinet dyrektora nie był tak wielki, jak wyobrażała to sobie dziewczyna.
Na biurku czekała na nią już Tiara Przydziału. Stary wypłowiały kapelusz. Forie podeszła do niej i stanęła jej naprzeciw.
Dziewczyna zwróciła wzrok w kierunku drzwi. Stał tam starszy pan ubrany w piękną, jasnozieloną szatę.
- Kogo tutaj przywiało? – spytał.
- Ja… jestem Faurell Noece, a to mój brat Henry. Matka nas tutaj przysłała – powiedziała.
– Ona…bo… - próbowała zacząć zdanie.
Dokończył je Henry.
- Ktoś ją zaatakował.
Staruszek spojrzał na dzieci ze współczuciem.
- Biedactwa… - powiedział i przytulił Henry’ego i jego starszą siostrę. – Jestem Ignacius Benedish. Dyrektor Hogwartu – przedstawił się grzecznie, wypuszczając dzieciaki z uścisku.
– To ty jesteś tą, której mama nie chciała tutaj zostawić? – spytał po chwili patrząc na Forie.
- Tak – odpowiedziała ze zmieszaniem.
Czarodziej uśmiechnął się ciepło.
- No to czeka cię przydział.
Serce Forie biło jak szalone. Była podekscytowana i zaciekawiona, ale także mocno zestresowana.
Dyrektor podniósł Tiarę z biurka i położył ją dziewczynie na głowę.
Kapelusz po paru sekundach przemówił.
- Hufflepuff!
Forie odetchnęła z ulgą.
Nagle do jej głowy powróciła myśl: „Co będzie z Henrym?”.
Zdjęła kapelusz z głowy i spytała pana Benedisha:
- Czy mój brat mógłby już teraz dostać przydział? To wyjątkowa sytuacja. Mama jest niewiadomo gdzie, a ojciec pracuje w Ministerstwie więcej niż powinien. Nie ma nikogo, kto mógłby się nim…
- Widzę, że to wyjątkowa sytuacja – przerwał dziewczynie. – Ile masz lat chłopcze? – zwrócił się do Henry’ego.
- Dziesięć. Za dwa miesiące jedenaście – odpowiedział chłopiec.
Dyrektor spojrzał na niego, a później przeniósł wzrok na zamyśloną Forie, głaskającą nerwowo czarnego kota.
- Na wyjątkowe sytuacje potrzebne są wyjątkowe rozwiązania. Możesz zacząć naukę w Hogwarcie nieco wcześniej – powiedział Ignacius Benedish.
Forie szybko podniosła Tiarę Przydziału i położyła ją bratu na głowie.
- Ravenclaw! – rozległ się głos Tiary.
Forie i jej brat trafili do swoich domów. Byli zadowoleni z przydziału pomimo, że zostali rozdzieleni.
Poszli od razu do sowiarni. Drogę wskazał im jakiś Gryfon.
Forie nabazgrała parę słów na kartce, zwinęła w rulonik i przypięła list do nóżki najbliżej stojącej sowy.
Sówka odleciała.
Forie chciała, żeby jej matka była bezpieczna i musiała zrobić wszystko co w jej mocy, by odbić ją z rąk porywacza.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.